หลายครั้งหลายหนที่ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจคนที่มีความรักทั้งหลาย
ทั้งที่ตัวเองก็เป็นคนนึงที่มีความรักเช่นกัน
บางครั้งก็อดสงสัยไม่ได้ว่า "ความรัก" มันเป็นได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ
ไม่ว่าจะเป็น เพื่อน พี่ น้อง คนที่รู้จัก
เวลาที่เค้ามีความรักเค้าก็จะมีพฤติกรรมที่แตกต่างกันออกไป (ในข้อนี้พอเข้าใจ)
แต่คุณเคยลองสังเกตดูไหม
เมื่อถึงคราวที่ความรักลาจาก
ทำไมคนเหล่านั้นถึงเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้
"รัก" กับ "หลง" มันมีเพียงแค่เส้นบางๆกั้นอยู่
ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
รู้เพียงแค่ว่า
"หลง = คุณมองเห็นแต่เค้าคนนั้น"
"รัก = คุณยังมองเห็นตัวเอง"
ในขณะที่ความรักกำลังสดใส
โลกนี้ช่างมีความหมาย
ชีวิตมีคุณค่าเกินบรรยาย
เมื่อความรู้สึกเหล่านี้ มันถูกทุบทิ้งด้วยการจากลา
ใจของคุณก็แตกสลาย
เสียใจ เสียน้ำตา เสียความเป็นตัวของตัวเอง
เศร้า ซึม ไม่มีจิตใจที่จะทำอะไร
นึกถึงแต่อดีต ความทรงจำอันสวยงาม
ที่ที่เราเคยไปด้วยกัน
ร้านที่เราเคยนั่งด้วยกัน
ดาวที่เราเคยนอนมองคู่กัน
วันพิเศษที่เราเดินจูงมือกัน
ทุกอย่างเราทุ่มเทเพื่อเค้า
แล้วทำไม เราทำผิดอะไร ที่เราทำมันยังไม่ดีพอหรือ
คุณเฝ้าแต่นึกถึงเรื่องเหล่านั้น กับ เค้าคนนั้น
แต่สิ่งนึงที่คุณไม่เคยนึกถึงเลย คือ "ตัวเอง"
แม้จะมีใครพยายามเตือนสติคุณเพื่อให้คุณได้มองเห็นความจริง
แต่คุณก็ไม่ได้ยิน มองไม่เห็น และบางครั้งคุณก็ไม่อยากยอมรับมัน
อย่ามัวปล่อยให้เวลาเดินไปอย่างไร้คุณค่า
ต่อให้ใครมาช่วยซับน้ำตาให้คุณ
มันก็คงไม่แห้งสนิทเท่ากับคุณซับน้ำตาตัวเอง
คนทุกคนต่างก็ต้องเดินไปตามจิตใจที่ต้องการของตนเอง
คนๆนั้นได้เดินไปตามชีวิตของเค้าแล้ว
เหตุใด...ชีวิตเราจึงหยุดนิ่งไม่ไปไหน
ยิ่งหัวใจเจ็บปวด เรายิ่งต้องเข้มแข็ง
เพราะเมื่อความรักจบลง แต่ ชีวิตยังต้องก้าวเดินไป
....
English
hi5 Coins
25 Nov.
พรุ่งนี้วันเกิดแล้ว
มาเม้นอวยพรให้หน่อยนะคะ
: กุ๊กไก่ ^^